Wanneer Asrai het podium betreedt, lijkt het even of de Addams Family is gearriveerd. Drie vrouwen met een imposant zwart kapsel nemen plaats achter de microfoonstandaard, het drumstel en de toetsen. Ze krijgen bijval van drie niet minder opvallende mannen. Met logge, loodzware nummers die veelal bestaan uit enkel akkoorden, neemt Asrai de zaal over. Hier staat een band met een eigen geluid en gezicht. Opbeurende melodietjes hoef je van Asrai niet te verwachten. Net zo min als gezellige theepraat met het publiek. Als een hardnekkige winterdepressie trekt het optreden voorbij. En dat is een compliment. |